Περδίκκας

Το χωριό βρίσκεται στο ΒΑ τμήμα του Νομού Κοζάνης της Επαρχίας Εορδαίας στα σύνορα με το νομό Φλώρινας. Είχε κατοικηθεί πριν από 3.000.000 χρόνια από αρχανθρώπους. Αυτό προκύπτει από τον παλαιοντολογικό ελέφαντα που βρέθηκε σε αμμόλοφους του χωριού και του οποίου ο σκελετός βρίσκεται σήμερα σε ένα μικρό μουσείο.

Στην περιοχή αυτή υπήρχαν τεράστια δάση στα οποία ζούσαν πολλά προϊστορικά ζώα. Το ότι υπήρχε ζούγκλα αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι στην περιοχή έχει πάρα πολύ λιγνίτη γι’ αυτό και έχουν χτιστεί ατμοηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος.

Στα βόρεια του σημερινού χωριού στην τοποθεσία Άσπρος Κάμπος ήταν χτισμένος ο οικισμός του Περδίκκα ο οποίος χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.χ. και είχε το όνομα Άσπρη Πολιτεία. Από τις ανασκαφές που έγιναν βρέθηκαν θεμέλια σπιτιών, αγγεία, αποχετευτικό σύστημα, πιθάρια, νομίσματα, αγάλματα.

Τον οικισμό τον εγκατέλειψαν οι κάτοικοί του, πιθανόν λόγω της εμφάνισης λοιμού, και έχτισαν το χωριό Νοτιότερα όπου βρίσκεται σήμερα. Η παλιά ονομασία του ήταν Ναλμπάν-Κιόι, που σημαίνει χωριό Πεταλοτάδων. Η ονομασία προέρχεται από το γεγονός ότι οι κάτοικοι, την εποχή εκείνη, ασχολιόταν κυρίως με το πετάλωμα αλόγων. Ασχολία τους επίσης ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Όταν το χωρίο υποδουλώθηκε στους Τούρκους, όπως εξάλλου όλη η Ελλάδα, οι Χριστιανοί Έλληνες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να καταφύγουν στα βουνά για να κρυφτούν. Οι Τούρκοι έκαψαν και κατέστρεψαν πολλά σπίτια και σε άλλα εγκαταστάθηκαν αυτοί.

Το έτος 1912,το χωριό απελευθερώνεται από τους Τούρκους ,με την βοήθεια του Ελληνικού Στρατού, αλλά και των ίδιων των κατοίκων του χωριού. Εδώ έγινε μάχη την 16 10 1912 μεταξύ των Ελληνικών στρατευ­μάτων και των υποχωρούντων Τούρκων, γνωστή ως «Μάχη του Ναλμπάνκιου». Ένα περίλαμπρο μνημείο μέριμνα της Κοινότητος Περδίκκα και των εφεδροπολεμιστικών οργανώσεων Πτολεμαΐδας έχει στηθεί στην έξοδο του χωριού και υπενθυμίζει στον διερχόμενο διαβάτη, ότι εκεί είναι θαμμένοι οι 5 Έλληνες Αξιωματικοί και 51 Οπλίτες, πού έπεσαν ηρωικά υπέρ της απελευθερώσεως της Πατρίδας. Ευλαβικά καταθέτουμε λίγα αγριολούλουδα του τόπου στο μνημείο, απαγγέλλοντας σε στάση προσοχής τους στίχους του επιτύμβιου:
«Στον τόπο πού ή χώρα μας με αίμα σας ενώνει, εδώ εσάς τ' αδέλφια μας ή δόξα στεφανώνει. Για σας δεν είναι θάνατος, είναι ζωή πού χρόνια το Έθνος μας θα εξυμνεί τη δόξα σας αιώνια».

Το χωριό και πάλι κατοικείται μόνο από Έλληνες Χριστιανούς. Το 1924 έρχονται και εγκαθίστανται στο χωριό Έλληνες πρόσφυγες από την Θράκη και από τον Πόντο.